ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

 


 โลกนี้ ไม่มีใครได้ทุกๆอย่างที่หวัง



0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

10 กรกฎาคม 2017, 19:13:50
อ่าน 59 ครั้ง

เจ๊วู

  • คอหวย
  • ***

  • 219
    กระทู้

    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์





โลกนี้ ไม่มีใครได้ทุกๆอย่างที่หวัง

 แต่ ก็ได้ บางอย่าง ที่หวัง

ไม่อย่างนั้น เราจะไม่เห็นแต่ สุข สะกด ทุกข์ไม่เป็น

แต่พวกเราส่วนใหญ่ รวมทั้งตัวเอง

ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวา

ได้เท่านี้ จะเอาเท่านั้น ไปเรื่อยๆ

แล้วไง.. ทุกข์..หรือ..ความไม่สบายใจ

เกาะใจไปเรื่อยๆ เล็กๆน้อยๆ

เราดิ้นรนอยากให้มันดีกว่านั้น

หรือกังวลเรื่องอนาคตที่ยังไม่เกิด ยังมาไม่ถึง

มนุษย์ชอบไขว่คว้าหาในสิ่งที่ตนไม่มี เพราะหลงคิดว่า

นั่นคือความสุข จนลืมไปว่า "ความสุขที่แท้จริง คือ การพอใจในสิ่งตนเองมี"

ที่ผ่านมา..ปัญหา..ของผู้คน

พบว่า สาเหตุหนึ่งที่คนจำนวนมาก...ทุกข์ใจ

เป็นเพราะพวกเขา "ไม่อยู่กับปัจจุบัน"

เราไม่จำเป็นต้องไปยืนในตำแหน่ง  ที่ดี่ดี  ที่สุด

 ขอแค่เรา มี..ความสุข..ในตำแหน่งที่ยืนก็พอ

บางทีทางออกของปัญหา มันก็อยู่ตรงทางเข้านี่แหละ


เราต้องรู้หน้าที่ตัวเอง มีหน้าที่ต้องทำก็ไปทำนะ

ยังไม่ใช่..พระ..ก็ต้องอยู่กับโลกให้เป็น

ได้เห็นว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา แท้จริง (จิต)เราหลับอยู่

ไม่เคยตื่นขึ้นมา ไม่เคยมีอิสระ เราเป็น..ทาส..ของกิเลส  เสมอมา

และไม่เคยเห็นความจริงของตัวเอง

ในชีวิต ทุกชีวิตย่อมเจอ..อุปสรรค

มีหลายคนก้าว เพื่อข้าม

ความล้มเหลว  ในวันนี้ หรือ อุปสรรค วันนี้


จะสร้าง...ผู้กล้า..


วันนี้เราสู้ เราอาจจะ..แพ้ แต่ไม่ได้แปลว่าสงครามมัน...สิ้นสุดนะ

ถ้าเราไม่สู้เลย นั่นแหละเราจะ..แพ้แน่ๆ

แต่ถ้าสู้แล้ว..แพ้ อย่างแย่ ก็แค่ลุกมาสู้ใหม่

แต่...สิ่งที่ทิ้งไว้

คือ ความทรงจำ ที่ดี หรือ รอยแผล ที่ยากจะลบ

ธรรมชาติเขาให้โอกาสเราหลับ พัก

แล้วตื่นมา  เริ่มใหม่ทุกวันอยู่แล้ว

แต่เราจะโฟกัสที่ปัจจุบัน ทำเหตุ ณ ปัจจุบันให้ดีก่อน

เพื่อที่ผลในอนาคตจะดีตามเอง

คนเราทุกคนที่เจอกัน คบกัน อยู่ด้วยกัน

สุดท้ายวันนึง ก็ต้องพลักพรากจากกันทั้งนั้น

จะช้า หรือเร็ว สั้น ยาว จากเป็น จากตาย เท่านั้นเองที่ไม่รู้

แต่เมื่อคนเราห้ามวัน ห้ามเวลา ห้ามการจากลาไม่ได้

ใครที่ปรับตัว ปรับใจให้เข้าใจ

และยอมรับกับความจริงที่เจอได้ดีเท่าไหร่

ก็จะดีกับตัวเองได้มากเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็น การจากเป็น หรือ จากตาย

หากมันคือการจากในขณะที่ใจยังคงรัก ยังผูกพัน

มันเป็นความ เจ็บปวด ที่ใคร ๆ ก็ไม่อยากเจอหรอก

แค่เรารู้ทันตัวเองในขณะที่ยังมีลมหายใจ

ยังได้ตื่นลืมตามาเจอกับเช้าวันใหม่

ยังมีเวลาและโอกาส ที่จะได้ทำอะไรดี ๆ ให้ตัวเองและคนอื่น

ตอนอยู่..ก็ทำ ก็อยู่กันให้ดี ๆ

เมื่อถึงตอนตาย..จะได้ไปที่ดี ๆ กันเนาะ



บุญรักษาจิต ความคิดรักษาใจกันนะ




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24 กรกฎาคม 2017, 15:46:05 โดย เจ๊วู »