ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

 


 ช่วยเหลือคนอื่นจนตัวเองเดือดร้อน



0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

25 พฤษภาคม 2017, 20:45:07
อ่าน 107 ครั้ง

เจ๊วู

  • คอหวย
  • ***

  • 253
    กระทู้

    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
ช่วยเหลือคนอื่นจนตัวเองเดือดร้อน
« เมื่อ: 25 พฤษภาคม 2017, 20:45:07 »



Q...ช่วยเหลือคนอื่นจนเดือดร้อน อยากให้ตัวเองใจแข็งค่ะ เป็นคนใจอ่อนชอบสงสารคนอื่น
เพื่อนมายืม แล้วยืมแบบไม่ยอมคืนด้วยหนูต้องหาเงิน มาใช้แทนเพราะไปกู้เขาให้ กลุ้มๆๆๆค่ะพี่
..............................


A...พกรูป.. ลูก.. ติดตัวไว้นะ พอมีคนมาขอให้ช่วย

ก็เอารูป ..ลูก ..ออกมาดูก่อน..ตัดสินใจ

การช่วยเหลือคนอื่นเป็นสิ่งที่ดี

แต่ ต้องรู้จักประมาณตน

 ช่วยแล้วต้องไม่ทำให้ตัวเองและ.ครอบครัว.ลำบาก

บอกเขาว่าเรามีรายจ่ายอะไรบ้าง ทำรายการไปให้ดูเลย

บางทีเค้าอาจจะไม่เข้าใจ

นึกถึง ลูก และ ครอบครัว ให้มาก ๆ ใครจะโกรธก็จงดีใจ

 ที่ตัดคนที่ไม่ดี ออกไปจากชีวิตได้

 เพื่อนๆควรจะรักและเป็นห่วงเราเหมือนกัน ถ้าเค้าเห็นแก่ตัว

จะเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว ก็เอาตัวห่างออกมาเถอะ

อะไร ที่ทำให้คิดว่า..ให้ยืม..แล้วจะได้ดี.. ศาสนาหรอ

 หรือ ความเชื่อ หรืออะไร

วิญญูชน ชักหน้าไม่ถึงหลัง ไม่มีใครให้คนอื่นยืมเงินหรอก

ปรับปรุงสมองโดยด่วน


ลึกลงไปในใจให้ยืมเพราะอะไร กลัวคนมายืมเงินไม่รัก

ไม่คบหาหรือเปล่าเลยต้องให้เค้ายืม

ถ้าถึงขั้นไปกู้มาให้คนอื่นยืม

พี่ว่าแนวคิดที่แปลกประหลาดมากนะ

ถ้าคิดว่าช่วยเหลือคนอื่นเพื่อทำบุญ

ยังงี้เค้าเรียกเบียดเบียนตัวเอง ถือว่าเป็นบาปกับตัวเองนะ

ถ้าจะช่วยคนอื่นได้ เราต้องแข็งแรงก่อน ฉันใดก็ฉันนั้น

 มีเงินให้คนอื่นยืม เราก็ต้องมีมากพอที่ตัวเอง

ไม่เดือดร้อนและเป็นเงินเย็นเงินเก็บในส่วนที่ไม่ได้ทำอะไร

ไม่ใช่เงินร้อนที่ต้องไปหยิบยืมคนอื่นมาอีกทอด

มีดอกเบี้ยลุกลามนะ

ต่อไปคนอื่นจะมายืม บอกเลยว่าไม่มี จะโกรธก็โกรธไป

 เลิกคบไป เพราะถือว่าเค้าไม่มีเหตุผลพอจะคบต่อ


จัด..ธรรมะ..ข้อนี้ให้นะ

พรหมวิหาร 4

เมตตา ..   ความปรารถนาให้ผู้อื่นได้รับสุข

กรุณา ..    ความปราถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์

มุทิตา ..  . .ความยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี

อุเบกขา ..   การรู้จักวางเฉย

พิจารณาดูนะว่าถึงเวลาที่ต้องใช้ข้อ อุเบกขา หรือยัง

ถ้า ทำได้ทุกข้อ

จะเป็น "พรหม" สำหรับคนเหล่านั้นแล้ว


การสงสารและมีเมตตากรุณาต่อผู้อื่นเป็นสิ่งที่ดี

แต่หากเกินเลยขอบเขตที่รับได้ ก็สร้างทุกข์ให้เราได้

จึงต้องเมตตาตัวเราเองควบคู่ไปด้วย

ให้เท่าไหร่ พอแค่ไหน ไม่มีใครบอกได้

เพราะจำนวน หรือปริมาณเป็นเรื่องสมมติ

มากน้อยเท่าไหร่ เรารู้ด้วยตัวเอง

เท่าไหร่จึงมากไป เท่าไหร่จึงน้อยไป

 เท่าไหร่จึงพอดี เท่าไหร่จึงไม่ลำบาก

เราต้องพิจารณาด้วย

ไม่สมควรให้มากกว่าที่ใจรับได้หรือจนทำให้ทุกข์เกิดจากการให้

ถ้าเริ่มด้วยการให้ โดยที่พิจารณาแล้วว่าเรามีพอที่จะให้

 มากน้อยตามกำลัง และให้ไปแล้วไม่ลำบาก ไม่เป็นทุกข์

นั่นจึงเป็นการให้ที่ดี ด้วยรู้จักประมาณ ไม่ก่อทุกข์ให้เราเอง

ถ้าให้ทั้งที่รู้ว่าต้องประสบความลำบากอันเป็นผลจากการให้

ไม่ว่าจะให้มากหรือน้อยแต่เมื่อให้ไปแล้วเป็นทุกข์

 นั่นจึงเป็นการให้ที่เกินพอดี ไม่รู้จักประมาณ

ให้ยืมแล้วเค้าไม่คืน ไม่ว่าจะตั้งใจไม่คืน

หรือยังไม่อยุ่ในภาวะที่สามารถคืนได้

แล้วก่อทุกข์ให้ตนเอง อย่างนี้ยิ่งต้องพิจารณาก่อน

เร่าร้อน หมองใจ จับจ้อง กับความอยากได้คืน เกิดกับเราแล้ว



เมื่อมี..จงรู้จักให้

เมื่อได้...จงรู้จักพอ

เมื่อขอ..จงรู้จักคุณค่า

เมื่อได้เวลา..ก็จงรู้จักจากไป