999-11.com

ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

 


 นางกลม



0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

มกราคม 23, 2021, 12:28:18 PM
อ่าน 22 ครั้ง

เจ๊วู

  • เจ้ามือหวย
  • *****

  • 913
    กระทู้

    • ดูรายละเอียด
นางกลม
« เมื่อ: มกราคม 23, 2021, 12:28:18 PM »







ใครอยู่ในอากาศ ตอน นางกลม

บทประพันธ์ ของ ครูเหม เวชกร



 นายอุทิศได้เดินทางไปฟังเรื่องรักวุ่น ๆ ของหนุ่มสาวคู่หนึ่ง

จากปากของนายแผ้ว ที่บ้านกระทุ่ม โดยลงเรือท้องแบน ข้ามลำน้ำกาญจน์ไป

"ผมอยากฟังนิยายของน้องชายคุณจริง"   

"อ๋อ "นายแผ้วร้อง "

เรื่องเจ้ากลั่น โฮ้ย เรื่องของมันสับสนครับ ยุ่งพิลึกเดี๋ยวนี้

ในย่านนี้ ถ้าใครออกชื่อ เจ้ากลั่น ก็จะพากันร้องว่า เจ้ากลั่นตายไปนานแล้ว"


"อ้าว ยังไงกันล่ะ " นายอุทิศสงสัย

"เปล่าครับ อ้ายกลั่นไม่ได้ตายอย่างเข้าใจกัน มันยังมีชีวิต แต่มันสับสน

คราวไหนอ้ายกลั่นแอบมาหาผม ใครเห็นเข้า พากันร้องว่า ผีอ้ายกลั่นมาหลอก"

"เอ๊ะ ก็สับสน ซิยังงั้น" นายอุทิศชักงง

"เรื่องมันยังงี้ครับ"

นายกลั่นเป็๋นน้องนายแผ้ว พ่อแม่ของพวกเขาตายหมด

นายแผ้วจึงเป็นเสมือนพ่อแม่ของนายกลั่น

นายกลั่นไปหลงรัก นางกลม ซึ่งเป็นสาวรำวง

พ่อของนางกลมเป็นคนจีน แต่ตายไปแล้ว

เหลือแต่แม่ซึ่งเป็นคนลาว "ผิวมันก็ขาวผิดลูกบ้านป่า อ้ายกลั่นก็หลงอย่างหลับตา"

นายแผ้วไม่ชอบคนรักของน้องชาย เพราะรังเกียจอาชีพ เกรงว่าจะเป็นปัญหาวันหน้า แต่ขัดน้องชายไม่ได้

วันหนึ่งนายกลั่นพานางกลมหนี แล้วมาขอพี่ชายให้ไปพูดจากะแม่ยายของเขา

นายแผ้วก็จัดการให้ สองผัวเมียจึงได้อยู่ด้วยกัน แต่ไม่นานนิสัยเก่าของนายกลั่นก็โผล่

"เจ้ากลั่นมันมีนิสัยหนักไปทางนักเลงครับ ดื่มเหล้าเอย การพนันเอย

ลงท้ายเล่นฝิ่นเข้าไป แม่ยายมันก็ชักรังเกียจทีเดียว"

"แรก ๆ ก็เตาะแตะเจ้าหมู หรือใบพลูนี่แหละ หนักเข้าก็เลยเข้ากล้องนอนสูบเสียตามธรรมเนียม"

"อ๋อ หมูมันก็ฝิ่น ใบพลูมันก็ฝิ่น มันอย่างเดียวกันแหละครับ เขาเรียกสองชื่อ

คือเอาใบพลูกินกะหมากนี่หละครับ มาหั่นให้เป็นเส้นยาสูบ แล้วตากแดด

พอแห้งก็เอาลงกระทะเล็ก ๆ ผัดกับฝิ่น

พอฝิ่นจับใบพลูดีแล้วก็เอาใบพลูมาสูบ ตั้งชื่อว่า หมู แล้วการสูบ ๆ ด้วยบ้องกัญชา

เอาเส้นใบพลูยัดลงในพวยบ้องกัญชาจุดไฟสูบ"

นายกลั่นติดฝิ่น ฐานะก็แย่ลง แม่ยายด่าเป็นโขลกแป้ง

อยู่ไป ๆ นายกลั่นก็ล้มเจ็บ คนลือกันว่าตายแล้วทั้งนั้น

แต่ลงท้ายเขากลับฟื้นขึ้นมา เมียจึงพาตัวมาส่งให้นายแผ้วดูแลรักษา

จนฟื้นตัวดีแล้ว นายกลั่นขอไปทำงานเหมืองที่ปีล็อก

แต่พอไม่กี่เดือนมีคนส่งข่าวว่านายกลั่นตายในป่าลึก

ไข้ป่ากินตาย เขาฝังกันในป่านั่นเอง

แต่ความจริงนายกลั่นยังไม่ตาย เขาแอบมาหาพี่ชายตอนกลางคืน

ไม่ยอมให้ใครเห็นตัว นายกลั่นเล่าความลับที่เขาได้พบมา

ว่า บ้านเมียนายกลั่นมีคนเป็นกระสือ ตอนที่เขาฟื้นจากสลบ แต่ยังคงไม่สบายอยู่

จึงขอนอนใตุ้ถุนคนเดียว ให้เมียกะแม่ยายนอนบนเรือน

นายกลั่นนอนที่แคร่ใต้ถุนเรือน  คืนนั้นยังไม่หลับ เขาเห็นอะไรติดตาก็นิ่งมองดู

เหมือนใครบนเรือนสูบบุหรี่ แล้วดับก้นบุหรี่

เป็นประกายไฟร่วงลงทางร่อง นายกลั่นก็คงมองดูอยู่ สงสัยว่าทำไมไฟบุหรี่จึงไม่ดับ

เจ้าประกายไฟที่ร่วงลงมาคงกองแดงอยู่อย่างนั้น 

และในครู่นั้นเจ้าแสงไฟขี้บุหรี่นั้น ค่อยเปลี่ยนจากสีแดงเรื่อ ๆ เป็นสีเรือง ๆ ขึ้น

แล้วก่อตัวเป็นก้อนกลม ๆ เป็นดวงไฟทำการลอยตัวพ้นดินขึ้น

ดวงไฟนั้นค่อย ๆ ลอยสูงจากพื้นดินในราวศอกหนึ่ง ลอยวนอยู่ใต้ถุน"

ดวงไฟประหลาดนั้นลอยวน รอบนายกลั่น เขาร้องด่าไปหยาบ ๆ คาย ๆ

แล้วง้างมือ ง้างแขนวาดไป วาดมา เจ้าดวงไฟก็กลัวจะถูกเลยลอยหนี

นายกลั่นจึงรีบหนีไปอาศัยเพื่อนบ้านนอน แล้วหนีไปที่อื่นเพราะกลัวจะได้อยู่กับผีกระสือ

เมื่อมีข่าวลือว่านายกลั่นตาย นางกลมจึงมีผัวใหม่ แต่อยู่กันได้ไม่ถึงเดือน ผัวใหม่นั้นก็หนีไปอีก

แต่ไม่นานนายกลั่นก็กลับมาขออยู่กับนางกลมอีกซึ่งทำให้นายแผ้วโกรธน้องชายมาก

"เลวทราม เลวทราม ทำเสียเชิงชาย ไม่รักศักดิ์ศรี "

ชาวบ้านก็พูดกันว่า "อีกลมมีผัวเป็นผี" นายกลั่นอยู่กับนางกลมไม่นานก็หายไปอีก

"จนเดี๋ยวนี้ก็เลยไม่รู้เรื่องอ้ายกลั่น ดูมันลึกลับสับสนจริง ๆ "

"หรือจะตายจริง อย่างเขาลือกัน " นายอุทิศออกความเห็น

"ก็พูดไม่ถูก เมื่อเร็ว ๆนี้ ก็มีคนที่ทำเหมืองปิล๊อค

พบกับผม เขาว่า ไอ้กลั่นตายจริง ๆ เป็นไข้ตายในป่า

เขากะเพื่อนช่วยกันฝังกะมือเขาเองทีเดียว แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง

ไอ้กลั่นพบกะผมบ่อย ๆ และยังกลับไปเป็นผัวเมียอีกลมอีกเลยพูดไม่ถูก"

"นายแผ้วพูดแล้ววางหน้าอย่างสนเท่ห์ ผมก็เกิดสนเท่ห์

พอรุ่งขึ้นผมก็เลยลานายแผ้ว กลับกรุงเทพฯ เกรงว่าถ้านายกลั่นเกิดมาหานายแผ้วเข้า

ถ้ามาอย่างคนจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร ถ้ามาอย่างที่เขาลือกัน ผมก็จะแย่ไปเลย"



สามารถ  จันทร์แจ่ม : บันทึก





ครูเหมเป็นผู้ที่ใช้ภาษาไทยโบราณได้เยี่ยมยอดมากค่ะ

ภาษาของท่าน เก่า แต่เราเข้าใจ

เป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งของท่าน

อีกทั้งยังมีคำเก่าๆหลายคำ

ที่สมัยนี้ไม่ค่อยมีคนใช้แล้ว

 และได้ความรู้เรื่องการสูบฝิ่นด้วย

นี่ละคะ คุณค่าของงานครู หม เวรกร

ขอบคุณ คุณสามารถ จันทร์แจ่ม

ที่กรุณา ย่อ-เล่าจากเรื่องเต็มของ ครู

ให้พวกเราได้อ่าน เสมอๆนะคะ