999-11.com

ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

 


  " ถวายขาด นี่มั่งคะ...



0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ตุลาคม 26, 2020, 04:01:24 PM
อ่าน 45 ครั้ง

เจ๊วู

  • เจ้ามือหวย
  • *****

  • 856
    กระทู้

    • ดูรายละเอียด
" ถวายขาด นี่มั่งคะ...
« เมื่อ: ตุลาคม 26, 2020, 04:01:24 PM »





เย็นจนเกือบค่ำ...

เสด็จจึงได้เสด็จกลับพระตำหนัก

คุณหยด ขมี ขมัน ขึ้นเฝ้า โดยสั่งวาด กับ แม่กลิ่นไว้ว่า..

"  คอยอยู่ในห้องนะ  อย่าไปไหน"

วาดนั่งคอยเวลา อย่างกระวน กระวาย

แต่ แม่กลิ่น ค้นโน่น ค้นนี่ มากินไม่ได้หยุดปาก พลางอธิบายว่า

"กว่าจะได้เฝ้า ก็ต้องเสวยแล้ว คอย เงก เลย"

แต่..เวลาดูจะล่วงไปรวดเร็วเสียเหลือเกิน สำหรับวาด 

เพราะในที่สุด คุณหยดก็ลงมาเรียกตัวขึ้นไปจนได้

แม่กลิ่นช่วยถือพาน ดอกไม้ ธูปเทียน ตามไปข้างหลัง

ขณะที่ขึ้นบันได วาดแทบจะนับ ทีละขั้น จนคุณหยดต้องร้องเร่งว่า

" เร็ว ๆ เข้าซิ วาด อย่าให้ทรงคอย "

สุดบันได เป็นระเบียงกว้าง พื้นกระดานแผ่นใหญ่ ๆ  ถูกเช็ดถูจนแดงเป็นมัน

รอบด้านเป็น ลูกกรงไม้มะเหวด มีกระถางลายครามเล็ก ๆ

ปลูกต้นไม้ดัด ขนาดจิ๋ววางเรียงรายห่าง ๆ กันเป็นระยะ

พอพ้นบันได คุณหยด ก็คลานปราด ๆ ไปข้างหน้า

วาด ตามไปติด ๆ มี แม่กลิ่น รั้งท้ายสุด วาดเงยหน้า

มองแวบเดียว หมายเอากลุ่มคน ที่นั่งอยู่ข้างหน้าสุด

แล้วก็ ก้มหน้า ก้มตา ไม่ยอมเงยอีก จนเมื่อคุณหยด หยุดลงหมอบกราบ

วาดจึงทำบ้าง จากหางตา วาดเห็นเพียงแต่ตั่งมุกขนาดใหญ่ฝั่งมุก แพรวพราว งดงาม

ถัดลงมามีพวกข้าหลวงอยู่งาน หมอบอยู่เรียงรายรวมทั้ง คุณอุษา

ที่หมอบหน้าบาน เกือบชิดตั่งนั่น เสียงเนิบ ๆ อ่อน ๆ ดังขั้นเหนือเสียงอื่นใดว่า

" บอกไปทางโน้นด้วยนะว่า.. ขอบใจ ที่ส่งของแปลก ๆ มาให้..."

 มาแล้ว หรือ ไหนเข้ามาใกล้ ๆ
 
ประโยค หลังคงหมายถึงวาดแน่ เพราะคุณหยดหันมาสะกิด

และแม่กลิ่นก็ใช้ขอบพาน ดอกไม้ กระแทกขาเบา ๆ

เป็นสัญญาณ วาดหันไปรับแล้วก้มหน้า ก้มตา

คลานไปชิด  คุณอุษา ซึ่งรีบขยับตัว หนีทันที

" ก้มหน้าเป็นนางอายเสียแล้ว..

 ตะกี้พบก็ยังมองไม่เห็นถนัด เพราะมัวแต่หมอบคุด เป็นลูกหนู

เงยหน้าขึ้นซิ ... อ้าว ส่งพานดอกไม้ มาด้วย "

วาดเปิดกรวยตองก่อนที่จะชูขึ้นถวายแล้วเงยหน้าขึ้นมองเสด็จอย่างเต็มตาเป็นครั้งแรก

ดวงพักตร์ที่ก้มลงทอดพระเนตร ผ่องผาดด้วยราศี พระฉวีเหลืองนวล

พระขนง และ พระเกศา ลูบด้วยขี้ผึ้งเรียบ   แววพระเนตรคมดุ แต่มีแววปราณี

" หน้าตาไม่เลว...."

รับสั่ง พลางยื่นพระหัตถ์ลงมาแตะรับพานดอกไม้ของ วาด ไปวางไว้ข้างพระเขนยพิง

พร้อมกัน คุณหยด ก็เคลื่อนของถวายอื่น ๆ เข้ามา

" เจ้าคุณ ฝากเข้ามาถวายมั่งคะ..."

" ไหน..อะไรดูซิ  ต๊าย....วันนี้รวยของฝาก "

ถ้อยรับสั่ง ประโยคสุดท้าย แกมพระสรวล

สำนวนเป็นแบบเดียวกับ ชาววัง ทั้งหมดที่ วาด เคยได้ยินมา

" ถ้ามากไป ประทานให้หม่อมฉันเสียมั่งยังได้ "

คุณหยด ทูลพลางหัวเราะเบา ๆ

" โอ๊ย...อย่ามาขอนั่น ขอนี่ เลย หล่อนนะ รวยจะตายอยู่แล้ว

คนทั้งวัง เป็นหนี้นังหยด ตั้งครึ่ง ตั้งค่อน "

" ไม่ถึงยังงั้น หรอกเพคะ.."

" มาหาความว่าข้ากิน เบี้ยหวัด เงินหลวงปี หลวงมาก ละซิ..."

รับสั่งแกมประชด พลางหยิบของแต่ละชิ้นทอดพระเนตรจนใกล้

" งามเหลือ...เกินฝีมือแบบนี้ ไม่มีใครละ"

ไม่ว่าชิ้นใด ดูจะออกพระโอษฐ์ ชมไม่หยุด จนสีหน้าคุณอุษาออกจะเฝื่อน ๆ ไป

" บอกพ่อเขาหรือเปล่าว่า... ถ้าให้ข้าแล้ว ต้องให้ขาด

จะมา ขอโน่น ขอนี่ ไปเที่ยวเรียกให้ใคร ไม่ได้ "

" เจ้าคุณว่า..ถวายขาด นี่มั่งคะ ถ้าใครมาขอ ก็จะให้ในนี้ ได้กินขนมขันหมาก "

" ฟัง..ฟัง สำนวนนังหยด เสียงทรง พระสรวลแจ่มใส "

" เห็นข้า งก ขนมขันหมากไปได้

" แล้วไอ้ที่เลี้ยงมา จนไม่มี คนมาขอ เปลื้องข้าวสุกไปทุกวันนี่ จะว่ายังไง "

"ถ้าไม่ทรงชุบเลี้ยง ก็จะถวายบังคมลามังคะ"

" อ้อ..พอออกไปพบ เจ้าคุณ แตกพุ่มหม้ายไม่กี่วัน กำเริบลาออกเชียวนะ

วาสนาจะกินตำแหน่งคุณหญิงตอนแก่หรือยังไง

" วุ้ย..."

คุณหยดก้มหน้าหัวเราะคิก เสียงข้าหลวงคนอื่นๆหัวเราะเบาๆ

"มิน่า..หายออกไปเสียนาน กลับเข้ามา หน้าบานเป็นเหม"

" ถ้าเจ้าคุณ เขายอม ยกขันหมากเข้ามาถวาย ก็จะยอมรับตราคุณหญิงละมั่งคะ "

" โฮ้ย..กินขันหมากคนอื่นมั่งเถอะ  ข้าขี้เกลียดกินขนมโก๋ญวน

ของเจ้าคุณกรมช่าง สองครั้ง สามครั้ง ตอนมาขอ นังวง น่ะ

ไม่ใช่หล่อน เป็นแม่สื่อ หรือย่ะ  ระวังเถอะตอนนี้นังวงก็ ตายไปแล้ว

เหลือแต่ นังแม่สื่อ ตัวดี จะกลายเป็น แม่สื่อ แม่ชัก ไม่มีตัวเขาจะเอาวัวมาพันหลัก"


ความตอนหนึ่ง ร่มฉัตร

 ทมยันตี