999-11.com

ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

 


 เสด็จ ทรงสะสมไว้ตั้ง หลายหีบ



0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ตุลาคม 12, 2020, 05:46:49 PM
อ่าน 56 ครั้ง

เจ๊วู

  • เจ้ามือหวย
  • *****

  • 828
    กระทู้

    • ดูรายละเอียด
เสด็จ ทรงสะสมไว้ตั้ง หลายหีบ
« เมื่อ: ตุลาคม 12, 2020, 05:46:49 PM »

           





"เสด็จ เคยทรงเอ็ด คุณป้า หลายหนแล้ว 

แต่ ถ้าใครมีของใหญ่ ๆ มาจำนำ คุณป้ารับไว้ไม่ไหว

ก็นำขึ้นถวายทุกที แล้วก็สำเร็จทุกที เหมือนกัน"


 "ของใหญ่ ๆ น่ะอะไร ?" วาดถามอย่างคนไม่รู้จริง ๆ


" ฮื้อ...ของแพง ๆ นะซิ 

อย่างเครื่องเพชร...ที่หลุดก็มาก 

เสด็จทรงสะสมไว้ตั้งหลายหีบ

เวลาให้คุณป้าเอาออกมา ..ขัดงี้..."

แม่กลิ่นทำท่าน้ำลายหยด อย่างอยากได้เต็มที่


"เวลา ทรงโปรดใคร เคยประทานให้

แต่เวลา..กริ้ว..เรียกกลับคืนไปเสียก็มี  "


" อ้าว..." วาดได้แต่อุทาน


"แต่ถ้าเวลามีงาน มีการ ทรงให้ยืมแต่งพรึ่มพรั่บ

แข่งกับ คนตำหนักอื่น ๆ ตะหลา ก๋า กันไปหลายวัน"

วาดเคยเห็นแม่แต่งตัวเต็มที่  ทั่งนุ่งยก ห่มตาด

และประดับเครื่องถนิม พืมพาภรณ์เต็มยศ

จึงพอจะเดาได้ว่า ที่แม่กลิ่นออกปาก

ว่า  "พรึ่บพรั่บ " จะมีลักษณะอย่างไร


"แต่พอหมดงานแล้ว ก็ทรงเรียกคืน..." แม่กลิ่นหัวเราะอย่างขัน ๆ

ดู ๆ แล้วเหมือนพวก ยี่เก เวลาออกโรง ก็แต่งกันเต็มเหนี่ยว

ครั้นถึงหลังโรงเข้า ก็ต้องถอดหมด

บางรายเช่าจนกระทั้งเสื้อผ้าก็มี

เวลานุ่ง เวลานั่ง ต้องถนอมนักหนา

กลัวถูกหักราคามัดจำ ที่เจ้าของเขายึดไว้

ถึงกับทะเลาะกันก็มีบ่อย ๆ "


" ไปเช่าทำไหมกะ เสื้อผ้า ?"


วาดพูดอย่างเด็กซึ่งไม่รู้จักคำว่า  " ออกหน้า ออกตา "

แต่แม่กลิ่นคุ้นกับชีวิต โอ่อ่า และ การชิงดี ชิงเด่น อิจฉาริษยา กันมาแล้ว

ถึงมองวาดด้วย ท่วงท่า ของผู้เจนจบในชีวิต ชาวรั้ว ชาววัง อย่างเต็มที่


" อยู่ไปเถอะ อีกหน่อยก็ได้เห็นเองแหละ...แวะเรือนนี่ก่อน"


เรือนคุณบอง อยู่ห่างจากห้อง คุณจุ้ยหลายห้อง

คุณบอง ต่างกับ คุณจุ้ย ตรงที่ผอมบาง

ผิวแม้จะคล้ำ แต่ก็เกลี้ยงเกลา เพราะถูกอบอยู่แต่ในที่ร่ม


" เรไร หวานมัน  ตะโก้ หวานฉ่ำ  ถั่วกวน หวานเฉื่อยค่ะ"


ตะโก้... กระทงเล็ก เท่าหัวแม่มือ หอมกลิ่น ใบเตยกรุ่น

ถั่วกวน...อยู่ในถาดสี่เหลี่ยมแค่คืบ

ขนมเรไร...อบควันเทียนเสียหอมฟุ้ง

แบบฉบับเหล่านี้ เป็นฉบับเดียวกับที่แม่ถูกอบรมมา

เป็นแบบฉบับที่ทำให้ คนทุกคน ละม้าย คล้ายคลึงกันได้อย่างอัศจรรย์

และบัดนี้ ..วาด กำลังจะถูก หล่อหลอม ให้เข้าสู่พิมพ์อันนี้

พิมพ์ซึ่งมีจักรกล ดำเนินไปประดุจ..ลูกโซ่

แต่..ต่อมาแบบพิมพ์อันนั้นได้สลายลงอย่างสิ้นเชิง

หลือไว้แต่..ซาก..อันผุพัง ในอดีต...

ซึ่งถ้าซากอิฐ ทุกก้อน ดินทุกตารางนิ้ว เอ่ยปากได้...

มันคงมีเรื่องเล่า  ถึงอดีต  อันมากมาย นักหนาที่ผ่านมา

อดีต  อันโอ่อ่า  งดงาม  ด้วยขนบธรรมเนียม  ประเพณี

ซึ่งเป็นของ..ชาติไทย..แท้ ๆ

อันนับวันก็  จะเลือนหายไป  กับอิทธิพลของสิ่งแวดล้อม

แปลก ๆ ใหม่ ๆ ซึ่งหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด...


บทหนึ่งใน..ร่มฉัตร

ทมยันตรี