999-11.com

ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

 


 แม้นวาด



0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ตุลาคม 07, 2020, 08:54:39 AM
อ่าน 47 ครั้ง

เจ๊วู

  • เจ้ามือหวย
  • *****

  • 828
    กระทู้

    • ดูรายละเอียด
แม้นวาด
« เมื่อ: ตุลาคม 07, 2020, 08:54:39 AM »







หลายครั้งที่ วาด พยายามอธิบายให้ ลูกหลาน ฟังให้ซี้งถึงคำว่า


"เย็นศิระ เพราะ พระบริบาล"


มีความหมายต่อทางตระกลูอย่างไร แต่ลูกก็สนใจแต่คำว่า" คณะรัฐบาล "

ที่อย่างเก่งก็ย่อมเติมความให้ว่า "ในพระปรมาภิไธยของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว"

และหลานก็สนใจแต่คำว่า โลกในปัจุบัน เป็นอย่างไร

โดยไม่ยอมคิดให้ลึกไปถึงว่า ยุคปัจุบัน จะมีขึ่นได้ก็เพราะ ยุคเก่า ๆ ได้แผ้วทางไว้นั่นเอง!!

ตลอดชีวิตของ วาด  วาดเคยได้เฝ้าแหน องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว หลาย รัชกาล และหลายครั้ง

แต่ไม่ว่า จะเป็นรัชกาลใด พระชนมายุน้อย สักแค่ไหน พอวาดได้เห็นพระองค์

วาด จะรู้สึก ปิติ ซาบซ่าน เย็นเยือก ในหัวใจ ทุกครั้ง และหากได้ยินพระดำรัสสักนิดวาดก็พาลน้ำตาร่วงเอาง่าย ๆ

แม้แต่ในระยะหลัง ๆ ที่มีวิทยุ ทีวี แล้ว  วาดก็ยังชอบดูข่าวเสด็จพระราชดำเนินอยู่นั่นเอง

และทุกครั้งที่เห็นภาพพระองค์ท่าน ทรงปรากฎขึ้นไม่ว่าจะอยู่ในอริยาบถใด

วาดจะลดตัวสำรวมท่าทาง ให้อยู่ในสภาพเฝ้าแหน และถ้าคราวใดมีกระแสพระราชดำรัสด้วยแล้ว

วาดก็จะนิ่งฟังอย่างปลาบปลื้มอยู่ได้นาน ๆ ครั้นจบก็จะยกชายผ้าขึ้นซับน้ำตาพลางออกปากว่า


" ทูลกระหม่อมแก้ว  "

และอีกหลายครั้ง ยามที่วาดเห็นใครข้ามลาดพระบาท วาดมักจะรู้สึก สะทก สะท้าน ราวกับตัวเองเป็นคนทำก็ไม่ปาน

เพราะกิริยาเช่นนี้วาดได้รับการอบรมมานักหนา มิให้กระทำเป็นอันขาด

เพราะการข้ามลาดพระบาทมีโทษผิด เท่ากับตัดหน้าฉานเลยทีเดียว 

แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ร้ายเท่า ยามที่วาดรุ่งเรืองขนาดได้พบปะสมาคมกับ 'ท่าน-  เธอ" ทั้หลาย

วาดเคยใจหายวับ  ยามเมื่อได้เห็น ' ท่าน - เธอ' เหล่านั้นเดินทอดหน่องมาบน ลาดพระบาทอย่างสบาย

ทุกครั้งที่วาดได้เห็น วาดจะรู้สึก กระสับ กระส่าย อยากจะบอกเป็นกำลังว่า


" ทำเทียมเจ้า เทียมนาย อัปรีย์จัญไรกินหัว  "


ฉะนั้นหลายครั้งจึงมีคนเห็น " คุณแม่ " ของคนทั้งประเทศ เดินเลียบด้วยกิริยาสำรวมไปข้างลาดพระบาท

เพื่อหา รอยต่อของพรม ครั้นพบก็จะยกขึ้นข้ามมา  แล้วจึ่งหันไปก้มลงดึงลาดพระบาทต่อกันไว้ตามเดิม

วาดนึกเสมอว่า ความร่มเย็น เป็นสุข ของครอบครัววาด เกิดขึ้นได้เพราะ พระบารมีเท่านั้น

วาดจึ่งแปลกใจนักหนาที่ได้ประจักษ์ชัดว่าเด็กในยุคหลังต่อมาดูจะเห็นความสำคัญน้อยลง

วาดเคยตกใจยามที่ได้ยิน หลาน ๆ คุยกันอย่างภาคภูมิว่า



' กระเป๋าใบนั้นงามจังนะ แหม...เสียดาย..ถูกตัดหน้าไปนิดเดียว เขาว่ากันว่าเคยทรงหนเดียวแหละ "


"  พัดอันนี้ก็สวย นี่ไง..   "



ใหม่ ๆ วาด ก็ไม่สนใจยุ่งในเรื่องของเด็ก ๆ แต่มาแอะใจในตอนท้าย

จึ่งซักไซ้ดู ครั้นพอทราบเรื่อง วาดก็ถึงกับ ปากสั่น



"  ตายจริง...เอามานี่  "

วาดหยิบ พัดด้ามจิ๋ว อันนั้นมาวางไว้ในที่สูงโดยเร็ว

"  เอามาเล่นได้เรอะ "

"  ไม่ได้เอามาเล่นค่ะ หนูซื้้อมาจากงานกาชาด "

"  จะเอามาจากไหนก็ชั่งเถอะ  แต่ไม่ใช่ของจะเอามาใช้ได้ "



นานๆครั้งวาดจะเอ็ดเสียงเเข็งอย่างนี้ พวกเด็กๆจึ่งได้แต่ทำหน้าเสีย

วาดค่อย ๆ บรรจงใช้ปลายนิ้วแตะด้ามพัดเบาๆ

ดูเถอะ...ในยามเชิญ แม้แต่พระสุพรรณภาชน์ ยังต้องกราบแล้ว กราบอีก

แล้วนี้เครื่องใช้ประจำพระองค์แท้ ๆ ทำไหมถึงได้หยิบฉวยกันอย่างนี้

ฉะนั้นวาดจึ่งทนนิ่งไม่ได้ เวลาที่ใคร ๆ เก็บมาคุยกันอวดกัน

ว่าซื้อ รองพระบาท ไปหรือซื้อ ฉลองพระองค์ ไป แถมยังโอ้อวดกันอีกว่า



" ฉันใช้ได้พอดี๊..พอดี ไม่ต้องแก้เลย  "



วาดฟังแล้ว ขนลุก ตัวอัปรีย์ จังไร ในยุคของวาด หายไปไหนเสียหมดหนอ..

ตัวอะไร ที่ใครไม่เคยเห็นนั่นแหละ เคยจัด ระบบการปกครองคน  จัดระบบ ขนบธรรมเนียมอันดีงามมาแล้ว

ปัจุบันนี้ตัวเหล่านั้นได้เสื่อมสูญไป พาเอา  ระบบการปกครองธรรมเนียมประเพณีรู้ที่ต่ำสูงหมดไป

ด้วยในยุคก่อน สมัยก่อน..หากมีใครมาเล่าให้วาดฟังอย่างนี้ วาดคงไม่ยอมเชื่อ เป็นอันขาด

แต่สิ่งทั้งหมดวาด ได้เห็นมาแล้ว ด้วยตนเอง  วาดจึ่งได้แต่ถอนใจ ปลงเสียว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของไม่เที่ยงแท้

ยุคของวาดผ่านไปแล้ว ยุคปัจุบัน คือยุคของประชาธิปไตย แล้วยุคต่อไปข้างหน้าอีกละ?

วาดตัวสั่นน้อยๆ ภาวนาอยู่แต่ว่า อย่าให้ตัวเองอายุยืน  จนได้เห็นอีกเลย !




ตอนหนึ่งใน ร่มฉัตร

ทมยันตี












« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ตุลาคม 09, 2020, 10:16:53 AM โดย เจ๊วู »